Neron

Ziarno zła (2004-02-07)

Jak to jest, że jedni ludzie mordują z zimną krwią, podczas gdy inni mają wyrzuty sumienia po drobnym kłamstwie? Dlaczego nierzadko niepotrafimy pojąć motywów cudzej zbrodnii, wydaje nam się ona szaleństwem, a sam jej sprawca - chorym psychicznie? Jak to jest, że człowiek człowieka nie rozumie?

Odpowiedź na to pytanie tkwi w odrębności ludzkiej natury i psychiki. Każdy człowiek jest inny.

Powszechnie znana jest opinia (krążąca wśród chrześcijan), iż człowiek rodzi się dobry. Jego charaktere kształtuje środowisko, w którym przebywa. Tak więc jeśli przyszedł na świat w obłąkanej rodzinie sadystycznych psycholi - będzie taki jak psychol-ojciec i psychol-matka. Wychowali go rodzice - antysemici? Bardzo proszę - będzie krzyczał "żydzi do gazu!" i bluźnił na wszystko co ma sześć ramion. A na łożu śmierci szepnie dziecią swoich dzieci:"Pamiętajcie wnuczki. Żydomasoneria rządzi światem!".
Każdy normalny człowiek powie, że trzeba odrzucić podobne wzorce. Tak też twierdzi Satanizm. Wysiłkiem woli trzeba zrzucić te pęta, wyswobodzić się i postępować wg własnego "Ja". Niby proste. Co jednak, kiedy owe "Ja" zostało już na stałe ukształtowane przez otoczenie? I czy to w ogóle możliwe, aby ktoś ukształtował naszą psychikę tak, że nie jesteśmy w stanie o sobie decydować?
Osobiście wydaje mi się (choć nie jestem do tej racji przekonany), że możliwym jest postępowanie wg własnych zasad. Kiedyś trzeba przejrzeć na oczy, powiedzieć sobie: "Zaraz, dlaczego robię to co moi rodzice? Może wreszcie zrobię coś dla siebie? Przecierz żyjemy tu i teraz, chcę być szczęśliwy." Człowiek jest mieszanką genów i życiowych doświadczeń. Są rzeczy, które można w sobie zmienić i takie, których zmienić nie zdołamy.
Człowiek nie jest komputerem - nie można go zaprogramować tak, by działał wg. ściśle określonych instrukcji warunkowych czy algorytmów. Człowiek to zwierze, ma swoje potrzeby, o jego czynach często decyduje przypadek. A więc instrukcje losowe?
A jaka jest ludzka natura? Enigmatyczna i nie zbadana.
Jakie jest ludzkie zło?
Wiadomo, zło kryje się zawsze tam, gdzie się go najmniej spodziewamy. Czyli być może właśnie w ludzkiej naturze? Tu dochodzimy do sedna. W każdym człowieku drzemie ziarno zła. To czy wykiełkuje i wzrośnie zależy od wspomnianego już własnego "Ja". Można urodzić się w całkiem normalnej rodzinie a wyrosnąć na złodzieja, mordercę , gwałciciela...
Nie ma ludzi nieskończenie dobrych tak jak nie ma ludzi doskonałych. Od urodzenia zło drzemie przyczajone w człowieku. To właśnie mroczna strona ludzkiej natury. Zło, którego nie warto się wypierać. To olbrzymi potencjał energii, który odziedziczyliśmy po naszych dzikich, zwierzęcych przodkach. Owa mroczna strona duszy może być zarówno darem jak i przekleństwem. Jeśli ją okiełzać stanie się największym sprzymierzeńcem. Nieopanowana przeobrazi się w śmiertelnego wroga.
Jak to jest, że jedne dzieci stają się mordercami podczas gdy inne, wychowane w takich samych rodzinach (wcale nie patetycznych), oglądające te same brutalne filmy, grające w identyczne gry komputerowe (tak krytykowane przez media) są normalnymi członkami społeczeństwa?
To właśnie owa mroczna strona, ziarno goryczy, które towarzyszy człowiekowi od urodzenia aż do śmierci. Trzeba owe ziarno kontrolować, bo chyba nie warto je w sobie pielengnować. Zastanówcie się- może wzrosnąć w olbrzymie, rozłożyste drzewo i rozsadzić Was od środka.
I jeśli tak się stanie-zapewniam Was-znów usłyszymy w jakimś magazynie reporterów opowieść o kolejnym sataniście (niewprawnym ogrodniku), który pobudzony diabelską mocą (podlewał ziarenko) zaciukał kogoś rytualnie, w ofierze dla Szatana.

To tyle na dziś, mam nadzieję (jednak wciąż mam-mimo, iż wiem czyją jest matką), że dałem Wam do myślenia.
Dobranoc. Przyjemnych koszmarów.