Locutus

Indywidualizm (2004-03-16)

Nieodłącznym elementem satanizmu jest indywidualizm. Problem w tym, że etykietka "Satanisty" ściąga do siebie mnóstwo zakompleksionych, nieświadomych siebie i własnej tożsamości ludzi o niezbyt szerokich horyzontach myślowych, którzy chcą się dowartościować przynależnością do elitarnej grupy, nie mając w gruncie rzeczy z indywidualizmem wiele wspólnego. Mało tego! Są oni dosyć typowym przykładem działania instynktu stadnego, za którym sataniści nie przepadają. Instynktu, który jest zaprzeczeniem postawy indywidualistycznej. Czym więc właściwie jest indywidualizm? Przejawem nieposkromionej dumy? Świadectwem pychy? Nie. Jest to postawa charakteryzująca się zajmowaniem własnego stanowiska (częstokroć innego niż stanowisko ogółu) wynikającym z głębokich samodzielnych przemyśleń, postępowaniem i myśleniem świadomie różniącym się od powszechnej praktyki, nie liczącym się z opinią i zasadami większości ludzi, zazwyczaj odbiegającym od przeciętności. A przede wszystkim jest to świadomość własnej odrębności i chęć jej zachowania. Teraz po kolei:

Skoro już powiedzieliśmy sobie, że każdy indywidualista jest świadom swojej inności od reszty społeczeństwa i że chce utrzymać ową inność, zastanówmy się nad konsekwencjami owej suwerenności - przecież nierzadko oznaczać to będzie bunt przeciwko zasadom, regułom, czy prawom. Rozważanie tej kwestii rozpocznijmy od małej dygresji: zastanówmy się, co ma na myśli przykładowy uczeń podstawówki, zwracający się do swego kolegi słowami: "Jesteś inny!". Niestety nie chodzi tutaj o podkreślenie świadomości jego odrębności, ale o obrażenie i dotknięcie podmiotu wypowiedzi. Słowa "jesteś inny" już w ustach przedszkolaków nabierają pejoratywnego znaczenia. Dopiero z wiekiem wpaja się w rosnące dziecko zasady tolerancji i hasła "inny nie znaczy gorszy", jednak gdzieś głęboko w podświadomości wielu z nas tkwi mylne przeświadczenie, że inny znaczy zły. Wielu ludzi w związku z tym stara się postępować zgodnie z przyjętymi normami, regułami itd., chociaż nie zawsze im to pasuje; odzywa się instynkt stada. Natomiast indywidualista postępuje zawsze zgodnie z własną wolą, zaspokaja swoje potrzeby, wypełnia swoje ambicje, podąża za innymi, kiedy ma na to ochotę, a kiedy nie, robi coś zupełnie wbrew powszechnie przyjętym regułom. Nie podlega zmieniającym się modom, chyba, że ma taki kaprys. Potrafi zerwać z tradycją. Zawsze zachowuje swoją odrębność i z reguły pogardza tymi, którzy poddają się instynktowi stada. Implikacją powyższego punktu jest stwierdzenie, że indywidualista nie przejmuje się opinią innych ludzi. Nie interesuje go to, że ludzie będą go obmawiali, oczerniali, wykpiwali, jest gotów podążać zawsze własną ścieżką, z pełną świadomością konsekwencji swego działania i gotowością ich przyjęcia z podniesionym czołem. I w żadnym wypadku nie powinien być (jak to się niestety czasami zdarza) zaskoczony owymi konsekwencjami. Niestety nietolerancja dla inności wpisana jest w naturę rodzaju ludzkiego, jako swoisty ewolucyjny atawizm - niegdyś odrzucenie jednostek odmiennych poza nawias społeczeństwa (nierzadko skazujące owe jednostki na śmierć) było formą zabezpieczenia przed skażeniem czystości puli genetycznej genami osobników gorzej przystosowanych do środowiska. Podczas ewolucji człowieka jasne stało się także odniesienie zasady eliminacji odmienności do warstwy światopoglądowej człowieka - osoba "inna" mogłaby wpływać destrukcyjnie na koherencję stada, a w tamtych czasach człowiek miał szansę przetrwania wyłącznie w grupie - poza nim był narażony na ataki drapieżników a także innych ludzi. Konsekwencje tej zasady, powstałej dzięki presji ewolucyjnej, a widocznej doskonale również i u innych ssaków, obserwujemy do dziś właśnie we wszelkich przejawach nietolerancji. Dosyć drażliwym problemem, który niektórzy woleliby przemilczeć, jest mania wielkości, która pojawia się dosyć często u indywidualistów. Powiedzieliśmy sobie wcześniej o micie, powielanym przez dzieci, mówiącym, jakoby inny był gorszy. Problem w tym, że bardzo wielu indywidualistów powiela inną tezę: inny = lepszy. Sądzą, że skoro już sobie uświadomili własną inność, wybrali własną ścieżkę życiową, to są lepsi od tych, którzy podążają tylko za modami, a ich życie, pozbawione głębszego sensu jest niejako puste. Cóż... przyznam, że w mojej opinii jest to poniekąd faktem, ale każdemu człowiekowi i każdemu innemu zwierzęciu należny jest szacunek i przekraczanie tej cienkiej granicy pomiędzy świadomością wyższości, a okazywaniem wyższości, jest zjawiskiem niechlubnym (acz częstym).

Chciałbym teraz zwrócić uwagę na fakt, iż to właśnie owi, często nierozumiani przez współczesnych sobie, indywidualiści są niejako motorem napędowym postępu, ciągnącym świat naprzód. Wszyscy wielcy naukowcy, czy filozofowie od Sokratesa, poprzez Leonarda da Vinci czy Mikołaja Kopernika, do Friedricha Nietzschego, czy Alberta Einsteina byli indywidualistami. Poprzez swoją nonkonformistyczną postawę można osiągnąć wiele, nawet jeżeli wszyscy mówią, że się nie da, albo że nie ma to sensu. Przypomina mi się przykład wynalazcy parasola chroniącego od deszczu. Jonas Hanway (bo tak się nazywał) za życia miał wiele nieprzyjemności, wyśmiewano się z niego, gdyż ówczesne parasole chroniły wyłącznie od słońca i były przeznaczone tylko dla kobiet. Kpiono z jego wynalazku, posądzając Hanway'a o zniewieścienie. Pomimo praktyczności parasola, Hanway ten stał się persona non grata w towarzystwie i dopiero po jego śmierci wynalazek ten przyjął się na dobre. Krótko podsumowując: Indywidualizm jest postawą ze wszech miar słuszną, to właśnie indywidualiści są motorem postępu. Kim jest indywidualista? Człowiekiem w pełni świadomym swojej odrębności, dumnym z niej i chcącym ją utrzymać za wszelką cenę. Najczęściej ma swój jasno określony cel w życiu i dąży do jego realizacji. Oczywiście nonkonformizm opisany w poprzednim akapicie nie jest już cechą charakterystyczną dla wszystkich indywidualistów - niektórzy z nich mają poczucie jakiejś misji dziejowej do spełnienia i wtedy potrafią wszystko poświęcić dla realizacji swych marzeń, nierzadko narażając się na śmieszność, ale spora część (i właśnie tacy są najczęściej sataniści) za jeden z najważniejszych celów uznaje przeżycie swego życia tak, żeby kończąc je móc powiedzieć "byłam/byłem człowiekiem szczęśliwym i nie zmarnowałam/zmarnowałem swego życia". Tutaj zamiast odwagi i bezkompromisowości potrzebna jest po prostu umiejętność podejmowania takich kroków we współżyciu społecznym, aby odnosić jak największe korzyści. Kończąc nasze podsumowanie: indywidualista jest też częstokroć człowiekiem bardzo wrażliwym, z duszą poety i zawsze gardzi instynktem stada oraz ludźmi, którzy zgodnie z nim postępują.

Locutus