Odezwa do papieża

Andre Breton

Konfesjonałem nie ty jesteś, Papieżu, lecz my sami, a jednak słuchaj, co mamy do powiedzenia i niech katolicyzm nas wysłucha.

W imię Ojczyzny, w imię Rodziny, zachęcasz do zaprzedawania dusz i nieskrępowanego zadręczania ciał.

Pomiędzy naszymi duszami a nami dość jest ścieżek do przebycia, zbyt wielka odległość, ażeby starczyło tam jeszcze miejsca dla twoich mas turbujących się księży i całego nagromadzenia ryzykownych doktryn, którymi karmią się rzezańcy światowego liberalizmu.

Swojego katolickiego i chrześcijańskiego Boga, który, jak inni bogowie, obmyślił całe zło:

Wepchnąłeś go sobie do kieszeni.

Nic nam po twoich kanonach, indeksach, grzechach, konfesjonałach, klechostwie, my szykujemy się na inną wojnę, wojnę przeciw tobie, Papieżu, psie.

Tutaj duch spowiada się przed duchem.

Twoją rzymską maskaradę wypełnia tryumf nienawiści do natychmiastowych prawd duszy, płomieni buchających z samego umysłu. Nie ma Boga, Biblii ani Ewangelii, nie ma żadnych słów zdolnych okiełznać ducha.

Nie ma nas na świecie. O Papieżu, uwięziony w świecie, ani ziemia, ani Bóg przez ciebie nie przemawiają.

Świat to otchłań duszy, wydalony Papieżu, Papieżu nie znający duszy, zostaw nas, byśmy pływali w naszych ciałach, zostaw nasze dusze w naszych duszach, nic nam po twoim ostrzu objawień.

La révolution surréaliste nr 3, 15 kwietnia 1925