Jean A. Rimbaud

Rimbaud Jean Arthur (1854-1891), francuski pisarz. Jeden z najwybitniejszych poetów europejskich XIX w. Jego twórczość należąca do nurtu symbolistycznego przyczyniła się do rozwoju innych prądów poetyckich, np. nadrealizmu.

Zadebiutował jako poeta 1870, będąc uczniem gimnazjalnym. Po kilku nieudanych ucieczkach z domu (był dzieckiem z rozbitej rodziny, co wywarło trwały wpływ na jego psychikę i twórczość) znalazł się w Paryżu, gdzie zaprzyjaźnił się ze znanym poetą P. Verlaine'em.

Ok. 1875 Rimbaud porzucił twórczość literacką, oddając się włóczędze i podróżom. 1876 zaciągnął się do kolonialnych wojsk holenderskich, z których zdezerterował. Zmarł na nowotwór po powrocie do Francji. Zwolennik racjonalizmu, ulegał jednocześnie ideom ezoteryczno-mistycznym (mistycyzm).

Uprawianie poezji traktował jako kreowanie świata od nowa za pomocą słów, posługując się ideami synestezji, przypisywał dźwiękom mowy konkretne barwy, np. w słynnym sonecie Samogłoski. Zerwał z tradycyjnymi poetykami, kształtując swoje wiersze swobodnie, przy pomocy odległych skojarzeń metaforyczno-obrazowych, np.: zbiory poematów prozą Sezon w piekle (1873), Iluminacje (1874, wydane 1886).

Utwory atakujące burżuazyjne społeczeństwo (m.in. Statek pijany, we wszystkich polskich wyborach), głoszące nieograniczoną wolność, jak w programowym wierszu List jasnowidza (powstał 1871, wydanie polskie w wyborze korespondencji Ja to ktoś inny, 1970).

Twórczość Rimbauda była stale obecna w poezji polskiej poczynając od modernizmu. Wybory przekładów m.in.: Poezje (1921, 1956), Poezje wybrane (1969), Wiersze. Sezon w piekle. Iluminacje. Listy (1993).

źródło: http://wiem.onet.pl