Andre Breton

Breton André (1869-1966), francuski poeta, prozaik i eseista, wraz z L. Aragonem i P. Soupaultem główny teoretyk i głosiciel surrealizmu. Z zawodu psychiatra, w swoich teoriach inspirował się dziełem Z. Freuda. W kolejnych manifestach surrealistycznych, ogłaszanych na łamach założonego przy współudziale przyjaciół pisma Littérature, definiował nadrealizm jako "automatyzm psychiczny [...] dyktando myśli pod nieobecność wielkiej kontroli rozumu, bez jakichkolwiek założeń estetycznych bądź moralnych". Organizował wystawy słynnych surrealistów, S. Dalego, M. Ernsta, prowadził działalność wydawniczą - kolejne pisma grupy to: La Révolution Surréaliste (1925-1929), Le Surréalisme au service de la Révolution (1930-1932), Minotaure (1932-1938).

Twórczość Bretona obejmuje: zbiory poetyckie Lombard (1919), Pola magnetyczne (1920) - wspólne dzieło Bretona i Ph. Soupaulta, Siwowłosy rewolwer (1932), Naczynia połączone (1932), Szalona miłość (1937) i Arcane 17 (1947); dzieła eseistyczne Rozpuszczalna ryba (1924), Surrealizm i malarstwo (1928) i Antologia czarnego humoru (1940). Najgłośniejszym utworem Bretona jest eseistyczna powieść Nadja (1928), napisana w konwencji onirycznej, łącząca fantastykę z elementami autobiografii.

źródło: Encyklopedia WIEM, hasło Breton André