Ayn Rand - Hymn

V

Zrobiliśmy to. Stworzyliśmy to. Wydobyliśmy to z mroku wieków. My sami. Nasze ręce. Nasz rozum. My i tylko my. Nie wiemy co mówimy. Kręci się nam w głowie. Patrzymy na światło, które stworzyliśmy. Powinno się nam przebaczyć wszystko co mówimy dziś wieczorem... Dziś wieczorem, po tak wielu dniach i próbach, że nie możemy ich zliczyć, skończyliśmy budować dziwną rzecz z pozostałości Niewspominanych Czasów; pudełko ze szkła przeznaczone do wydzielania z nieba większej mocy, niż kiedykolwiek przedtem otrzymaliśmy. I kiedy przytknęliśmy nasze druty do tego pudełka, kiedy zamknęliśmy obwód, druty żarzyły się. Ożyły stały się czerwone i krąg światła legł przed nami na kamieniu. Staliśmy i ściskaliśmy głowę w dłoniach. Nie mogliśmy zrozumieć tego, co stworzyliśmy. Nie dotknęliśmy żadnego ognia. A jednak było światło, światło, które przyszło znikąd z serca metalu. Zdmuchnęliśmy świecę. Ogarnęły nas ciemności. Wokół nas nie pozostało nic, nic prócz nocy, a w niej cienkiej nitki blasku, jak szczelina w ścianie więzienia. Wyciągnęliśmy ręce do drutu i w czerwonym żarze ujrzeliśmy nasze palce. Nie mogliśmy ujrzeć ani poczuć naszego ciała, w tym momencie nie istniało nic, oprócz naszych dwóch rąk w czarnej otchłani ponad żarzącym się drutem. Wtedy pomyśleliśmy o znaczeniu tego, co leżało przed nami. Możemy oświetlić nasz tunel i Miasto i wszystkie Miasta na całej ziemi, jedynie metalem i drutami. Możemy dać naszym braciom nowe światło, czystsze i jaśniejsze niż to, które kiedykolwiek znali. Można sprawić, że moc z nich będzie spełniała każdy rozkaz ludzi. Jej sekrety i możliwości nie mają żadnych granic i można spowodować, że otrzymamy wszystko, cokolwiek tylko zapragniemy. Wtedy zrozumieliśmy, co trzeba zrobić. Nasze odkrycie jest zbyt wielkie, abyśmy tracili czas na zamiatanie ulic. Nie powinniśmy trzymać naszego sekretu ukrytego pod ziemią wyłącznie dla siebie. Musimy pokazać go wszystkim ludziom. Potrzebujemy całego naszego czasu, by pracować w Domu Uczonych, chcemy pomocy naszych braci Uczonych i tego, by ich wiedza połączyła się z naszą. Tak dużo jest pracy dla nas wszystkich, dla Uczonych całego świata. Światowa Rada Uczonych ma za miesiąc spotkanie w naszym Mieście. Jest to Wielka Rada, do której wybiera się najmądrzejszych ludzi ze wszystkich ziem i spotyka się ona raz do roku w różnych Miastach. Pójdziemy do Rady i padniemy przed nimi na kolana i wręczymy im nasz dar, szklane pudełko z mocą z nieba. Wyznamy im wszystko. Zobaczą to, zrozumieją i przebaczą. Nasz dar jest bowiem większy niż nasza wina. Oni wyjaśnią to Radzie Zawodów i przypiszą nas do Domu Uczonych. To nigdy się jeszcze nie zdarzyło, ale też nikt dotąd nie ofiarował ludziom takiego daru jak nasz. Musimy czekać. Musimy strzec naszego tunelu jak nigdy przedtem. Bowiem żadni ludzie z wyjątkiem Uczonych, nie powinni dowiedzieć się o naszym sekrecie, oni nie zrozumieliby tego, ani nie uwierzyliby nam. Nie zobaczyliby niczego z wyjątkiem naszego przestępstwa - pracy w samotności - i zniszczyliby nas i nasze światło. Nie obawiamy się o nasze ciało, ale nasze światło jest... Tak obawiamy się. Po raz pierwszy obawiamy się o nasze ciało. Ten drut jest bowiem jakby częścią naszego ciała, jak żyła, która wyrwana z naszych wnętrzności płonie naszą krwią. Czy jesteśmy dumni z tej nitki metalu, lub naszych rąk, które stworzyły ją, lub czy istnieje linia, która oddziela te dwie rzeczy? Rozpostarliśmy nasze ramiona. Po raz pierwszy wiemy jak silne są nasze ramiona. I naszła nas dziwna myśl: po raz pierwszy w życiu zastanawiamy się jak wyglądamy. Ludzie nigdy nie widzą swoich twarzy i nigdy nie pytają się o nią swoich braci, gdyż zainteresowanie własną twarzą lub ciałem jest złem. Ale dziś wieczorem, z powodu, którego nie możemy zgłębić, chcemy aby możliwe było zobaczenie podobizny naszej osoby.